Wat is een Christengemeente?
Een veelgehoorde vraag is: wat is nu eigenlijk een christengemeente? De grote, traditionele stromingen zoals de PKN of de Katholieke Kerk kent bijna iedereen, maar de christengemeenten zijn een stuk minder bekend. Daarom leggen we hier graag uit wie we zijn en hoe we gemeente willen zijn.
Zelfstandig, geleid door oudsten
De meeste christengemeenten in Nederland zijn zelfstandige gemeenten. Je zou het kunnen vergelijken met de independent baptists in Amerika: ook zij staan op zichzelf. Er is dus geen kerkelijk instituut boven ons dat van bovenaf de zaken bepaalt. Onze gemeente wordt geleid door een team van oudsten, die daar samen de verantwoordelijkheid voor dragen.
Zelfstandig betekent voor ons niet hetzelfde als op onszelf. We hebben regelmatig en goed contact met allerlei andere bijbelgelovigen en christengemeenten in Nederland. We wisselen van gedachten over allerlei onderwerpen en we houden elkaar scherp.
Misschien wel het allerbelangrijkste van een Bijbelgetrouwe gemeente is dat er ruimte blijft voor bekering. Door de tijd heen kan een gemeente soms afwijken van de gezonde Bijbelse leer. De kracht zit hem er juist in dat je je dan als gemeente opnieuw laat corrigeren door het Woord, in plaats van vast te houden aan je eigen gelijk. Dat definieert een Bijbelgetrouwe gemeente, niet een gemeente die zegt dat ze de enige echte waarheid hebben zonder zichzelf te willen toetsen.
Ligt sektevorming dan niet op de loer?
Een veelgehoord bezwaar tegen een zelfstandige gemeente is dat sektevorming op de loer ligt. Dat is een terecht punt. We zijn en blijven mensen, en je hoort inderdaad dat het soms misgaat. Juist daarom is een geestelijk oudstenteam zo belangrijk: oudsten die elkaar bevragen en toetsen. Zie ook onze visie om te lezen hoe wij dat waarborgen.
Toetsen betekent voor ons niet dat we elkaar zomaar de maat nemen. We toetsen aan de Bijbel. Daarin staan namelijk heldere richtlijnen over wat het betekent om gemeente te zijn en de gemeente te leiden. Om diezelfde reden heeft onze gemeente bewust niet één leider of predikant die alles bepaalt. Dat zou het risico op sektevorming juist groot maken.
Geen lidmaatschap, geen verplichting
Wij werken niet met een lidmaatschap. Je bent vrij om te komen en te gaan, al zouden we het natuurlijk jammer vinden als je weer zou vertrekken. Het lichaam van Christus is wereldwijd verspreid, in welke gemeente je ook samenkomt, door het geloof ben je lid van de wereldwijde kerk.
Ook leggen we geen financiële verplichting op. God vraagt ons te geven van wat we kunnen missen, en daarin heeft iedere christen een eigen verantwoordelijkheid richting God, niet richting een kerk. In Handelingen 4 lezen we hoe mooi en vrijwillig dat kan gaan: men verkocht bezittingen en legde de opbrengst bij de apostelen neer, zodat niemand iets tekortkwam. Maar in Handelingen 5 lezen we ook de waarschuwing, we moeten tegen onze broeders en zusters niet liegen over wat we geven.
Om dezelfde reden verwerpen wij het welvaartsevangelie: het idee dat je vanzelf gezegend wordt zodra je maar genoeg aan de kerk geeft. Zo werkt het niet. Een leven in gehoorzaamheid aan God brengt zeker zegen, maar dat betekent niet dat je geen ziekte, pijn of verdriet meer zult kennen, we leven in een gebroken wereld tot op de dag van de HEERE.
Naar de maatstaven van deze tijd zou de gemeente uit Handelingen 4 al snel een sekte genoemd worden. Want wees eerlijk, als je op een verjaardag verteld dat je alles verkocht hebt om het geld aan de oudsten te geven, dan zal bijna iedereen de gemeente bestempelen als een sekte. En toch zijn het juist prachtige principes, door God zelf ingesteld, zodat niemand gebrek hoeft te lijden. Stel je eens voor dat de hele wereld zo zou leven. Wat zou het dan een mooie plek worden, voor ieder mens.
Invulling van het gemeente zijn
Christengemeenten hanteren geen vaste liturgie. In de ene gemeente wordt een kwartier gezongen, in de andere een half uur. De ene preek duurt een uur, de andere een half uur. De één gebruikt alleen de Statenvertaling, een ander legt juist meerdere vertalingen naast elkaar.
Waarom is dat zo? Heel eenvoudig: in de Bijbel staat geen vaste liturgie voorgeschreven. Daarin is een gemeente vrij om vorm te geven aan wat bij haar past. Het allerbelangrijkste is dat God wordt grootgemaakt, en dat kan op heel veel verschillende manieren.
Tegelijk is die vrijheid niet grenzeloos. In 1 Korinthe 11 t/m 14 reikt Paulus daarvoor verschillende principes aan. In de samenkomst hoort ruimte te zijn voor profetie (de Woorden van God), voor een lied of een getuigenis. Maar hij roept ook op om alles ordelijk te laten verlopen, want God is geen God van wanorde, maar van vrede.
Zijn wij dan de ware kerk?
Nee. Die ene, perfecte kerk bestaat niet op aarde, want mensen maken nu eenmaal fouten. Maar daar berusten wij ons niet in en met de hulp van de Heilige Geest en Gods Woord streven we als gemeente te leven zoals God dat van Zijn kinderen verlangt. We laten ons daarin bekeren (oftewel metanoia: vernieuwen van denken) en met liefde corrigeren, en in gebed leggen we alles neer bij het Hoofd van de gemeente: Jezus Christus.